بهونه

می رفت نهفته بر سر بام  

            نظاره کنان زصبح تا شام

                             تا مجنون را چگونه بیند 

 با او نفسی کجا نشیند

             او را به کدام دیده جوید   

                             با او غم دل چگونه گوید 

از بیم رقیب و ترس بدخواه   

              پوشیده به نیمه شب زدی آه

                             چون شمع به زهر خنده می زیست  

شیرین خندید و تلخ بگریست

           گل را به سرشک می خراشید       

                           از چوب حریف می تراشید 

 حیران شده هر کسی در آن پی      

          می دید و همی گریست بر وی

                          او فارغ از آنکه مردمی هست        

یا بر ورقش نهد کسی دست

         حرف از ورق جهان سترده        

                         می بود ، نه زنده و نه مرده

بر سنگ فتاده خار ، چون گل       

         سنگ دگرش فتاده بر دل

                         صافی تن او چو درد گشته              

در زیر دو سنگ ، خرد گشته

           چون شمع جگر گداز مانده         

                           یا مرغ زجفت بازمانده

در دل همه داغ دردناکی               

            بر چهره غبارهای خاکی

                           بنشست و به های های بگریست 

              کآنوقت چه کنم دوای من چیست

گلندابا ! بسویم دسته ای گل را فرستادی  مرا پروانه کردی

مرا کاشانه چون غمخانه ای بود  

تو این کاشانه را گلخانه کردی

زدست قاصدت گل را گرفتم

به هر گلبرگ آن صد بوسه دادم

بس از آن با دلی آکنده از شوق         به آرامی به گلدانی نهادم

شبانگه گرد گل پروانه گشتم

به یاد تو به گل بس راز گفتم

حکایت ها که با تو گفته بودم

بجای تو به گلها باز گفتم

میان دسته ی گل زنبقت را  زاشک چشم گریان آب دادم

بنفشه را به یاد گیسوانت به آرامی گرفتم تاب دادم

گل ناز ترا بوسیدم از شوق

ولی آن گل کجا ناز ترا داشت

نشانی داشت از بوی تو اما

کجا چشم فسونساز ترا داشت ؟

به روی برگ زیبای گل سرخ نهادم با دلی غمگین لبم را

به امیدی که با یاد لب تو

آرام شادی یک شبم را

ولی هر چند بوسیدم گلت را ، دل تنگم چو غنچه هیچ نشکفت

در آنحالت که گرم بوسه بودم

گل سرخ تو در گوشم چنین گفت :

گل سرخم مخوان ای عاشق مست

که در پیش لب یار تو خارم

به سرخی گرچه دارم رنگ آن لب

ولی شیرینی و گرمی ندارم . 

   ماییم و نوای بی نوایی           بسم الله اگر حریف مایی

تا شنیدن صدای تو راهی نیست !

کافیست به گوشهایم کمی جرأت بدهم ...

شروع کن ! باد امشب صدای ترا خواهد رساند ...

باید دیگر شد تا به یکدیگر رسید . یکدیگر شد تا به همدیگر شدن

 رسید .

هر که در این درگه مقرب تر است      جام بلا بیشترش می دهند

بشنو از نی چون حکایت می کند  

                          وز جدایی ها شکایت می کند

از نیستان تا مرا باریده اند            

                         از نفیرن مرد و زن نالیده اند

در این شب ها اگر باران چشمانت فرو ریخت

                                          کویر قلب ما را هم دعا کن .

جز خدا کیست که در سایه ی مهرش باشیم 

 رحمت اوست که پیوسته پناه من و توست .

زندگی برگ بودن در مسیر باد نیست 

 امتحان ریشه هاست...  

ریشه هم هرگز اسیر باد نیست ،

 زندگی چون پیچک است انتهایش می رسد پیش خدا .

شیشه ی پنجره را باران شست  

                      از دل تنگ من اما چه کسی نقش تو را خواهد شست

دریای شورانگیز چشمان تو زیباست   

                            آنجا که باید دل به در یا  زد همینجاست

خدای اطلسی ها با تو باشد ،

پناه بی کسی ها با تو باشد ،

تمام لحظه های ناب دنیا به جز دلواپسیها با تو باشد... .